دسته‌ها
نمادها

ویژگی های پرچم های پادشاهان آریایی

پرچم های پادشاهان آریایی در پیش از میلاد مسیح (ع) ویژگی های یک سانی داشتند برای مثال رنگ مشترک. هرچند طبق شاهنامه هریک از سران سپاه آریایی رنگ و نشان ویژه بوده است ماننند قوچ بر پرده بنفش یا گرگ بر پرده سبز اما مهم ترین پرچم رنگ سرخ داشته است مانند درفش کاویان که پرده سرخ داشت که نوار های سرخ و زرد و بفش از آن اویزان بوده است ,به همین دلیل رنگ جلد کتاب درفش کاویان ارتور کریستین سن ایران شناس نامی نیز سرخ است.

پرچم سپاهیان رمی نیز سرخ بوده است که از تصاویر بسیاری آن نمایان است. پرچم سرخ از گذشته های دور در بین مردم هند به یادگار مانده است که نماد پادشاهی هندیان در گذشتته بسیار دور بوده که هم اکنون وارد دین گشته و نوعی حالت دینی به خود داده است,در هند پرچم زعفرانی رایج است که به همین دلیل پرچم سه رنگ هند رنگ زعفرانی دارد.مسلمارنگ سرخ پرچم های کاویانی ,رمی و هندی ریشه آریایی داشته است و انها به یک دلیل از ان رنگ استفاده میکردند.

پرچم مستطیل بوده است. معروف است که درفش کاویان هفت در پنج متر بوده است . نمای باقی مانده از سکه خاندان فرته داران که درفش کاویانی در ان نمایان است نیز گویایی مستطیل بودن درفش است پرچم های هخامنشی باقی مانده نیز گواهی دهند این امر است.رمی ها نیز از پرچم های مستطیل شکل استفاده میکردند که آثار ان بسیار است و با یک نگاه از رنگ سرخ و طرع مستطیلی ان میتوان به سنتی مشترک که آریایی ها در گذشته داشتند را میتوان دید.

دسته‌ها
نمادها

فره کیانی (فروهر)

فره کیانی به معنای سعادت و شکوه پادشاهی است .فره نیروی ایزدی است که با عث پیروزی شاهان و میشود .فره کیانی که امروزه به اشتباه فروهر نامیده میشود از نشانهای معمول دوره هخامنشی  بوده است بشکلی که تغریبا هرجا پادشاه حضور دارد فرکیانی بشکل معلق در هوا  نیز به تصویر کشیده شده است. در دورهای نزدیک انرا اهورامزدا میپنداشتند در حالی که در دین زرتشتی خداوند دارای جسم نیست در نتیجه این پندار اشتباه است و گاهی انرا نماد فروهر مینامیدند که ان هم اشتباه است زیرا فروهر ارواح نیاکان است و مطعلق به جهان مینوی است که هر انچه در جهان مینوی است از معناست و جسم ندارد  چناچکه موجودات جهان گیتی(این جهان) تجسم انچه در جهان مینوی هستند اند پس فروهر و نماد فر کیانی یکی نیستند .

در نماد فره کیانی  شاه که تاج بر سر دارد درون بال که نماد فره است ایستاده .بال و قوچ نماد فره ایزدی هستند و حلقه پیمان را در دست دارد . از انچه از گذشته بر جای مانده اولین بار خدا حلفقه را به جمشید شاه داد تا همراه شلاق یا ابزار جنگ نماد پادشاهی او باشد از این روی حلقه از نماد های پادشاهی است. شاه در کنار خود کمان دارد .کمان به همراه نیزه از مهمترین جنگافزار های ان دوران بوده اند چنانچه نقش  سکه های هخامنشی شاه را در حال کمانکشی نشان میدهد یا بسیاری تصاویر شاه با کمان در حال شکار شیر است.معنای نماد فره کیانی میتواند بیشتر باشد اما بال و حلقه و کمان از اشنا ترین نمادهای دارای معنی در فرهنگ ایران هستند. 

مهر داریوش هخامنشی
دریک سکه هخامنشی
دسته‌ها
اندیشه

فره ایزدی

فر (خره/خوره/خورنه)به معنای سعادت شکوه و درخشش است .فر موهبتی ایزدی است که  در وجود ایرانیان قرار داده شده است تا با انجام وظایف از سوی ایرانیان به شکل پیروزی موفقیت,ثروت , شهرت و نظایر ان بر زندگی اثر میگذارد. فر جنگاوران را در جنگ پیروز میکند فرمان روایان را مقتدر تر مردمان را ثروت مند اما اگر به وظایف خود عمل کنند مثلا پهلوانان جوانمردی بخرج دهند و به مردمان ستم نکنند و پاسدار انها باشند و نه دشمن انها یا فرمانروایان دادگر باشند و ستمگر نباشند .

فر در جامع ایران اوناعی داشته طبق بدهش چهار نوع فر وجود دارد . 1- فر روشن اورمزدی 2-فرکیانی 3-فر آزادگان یا ایرانیان فره ناگرفتنی فر اورمزدی فره ای است که مردمان به ان افریده شده اند .فره ازادگان مخصوص ایرانیان استو انان را در برابر دشمنان یاری میرساند. فر ناگرفتنی به اسرونان یا روحانیان اختصاص دارد زیرا همواره دانایی انها است.فر کیانی ویژه پادشاهان است و با هوشنگ , جم و کاوس و دیگر پادشاهان افریده شده است.

فره به حاله ای نورانی است که به دور سر قرار دارد هرچند دیده نمیشود اما عقاب و شاهین و قوچ از تجلیات فره کیانی شمرده میشوند در داستان فرار اردشیر بابکان از برابر اردوان میخوانیم که قرچی به دنبال اردشیر فرار میکرده است که نشان گر پادشاهی او بوده است یا پرچم پادشاهان هخاامنشی عقاب بوده است و جانشینان هخامنشیان هم از نماد عقاب  را بکار میبردند. 

وقتی جمشید دچار گناه شد فره او در سه نوبت به شکل مرغ وارغن (شاهین) از او جدا شد فره موبدی به مهر و فره کیانی او به فریدون شاه رسید و فره پهلوانی جمشید به گرشاسب دلار رسید. گویند فرمانوایان تازمانی که فر دارند پیروز میشوند و اگر فره خود را از دست بدهند شکست میخورند.