اشتباه ایران در عدم خریداری جنگنده میگ ۳۵

بازدیدها: 32

مطمعنا بزرگترین اشتباه ایران و فرماند۶ان نظامی ایران در برخورد با اسرائیل عدم بروز رسانی نیروی هوایی و عدم سرمایه گذاری در تولید یا خرید جنگنده مدرن بود.

اگر ایران یک نیروی هوایی نیرومند داشت اسرائیل در تحلیل های خود برای تصمیم در باره جنگ با ایران تجدید نظر میکرد.

اما اشتباه ایران در نوسازی نیروی هوایی یک اینکه سالهای زیادی روی توان موشکی تکیه میشد و نیروی هوایی را نیروی بی خود و غیر ضروری میدانستند تا اینکه در سال ۲۰۱۵ در سوریه ایران متوجه نداشتن نیروی هوایی نیرومند شد. زمانی که جنگنده مناسب برای پشتیبانی از نیروهای عمل کننده در برابر داعش و القاعده نداشتند و از سوی دیگر اسرائیل دائما نیروهای ایرانی را بمباران میکرد.

اما از سال ۲۰۱۵ تا سال ۲۰۲۵ که اسرائیل به ایران حمله کرد بجز چند جنگنده آموزشی یاک ۱۳۰ پرنده دیگری دریافت نکردیم! اما چرا ؟ توجه نکردن به عمل سوم.

ایران زمانی دنبال میراژ ۲۰۰۰ و رافال بود، زمانی هم دنبال خرید سوخو ۳۰ تا پیش از جنگ ایران و اسرائیل هم ایران دنبال خرید سوخو ۳۵ بود در حالی که متوجه عامل سوم نبود.

برای اینکه بدانیم عامل سوم چیست و چه قدرتی دهرد به این مساله توجه کنیم که چرا ایران بدنبال خرید جنگنده سوخو ۵۷ فلون یا جی ۳۱/۳۵از چین نبود ؟

زیرا قطعا میدانستیم چین و روسیه جنگنده های پنهانکار و اصطلاحا نسل پنجم را به ایران نخواهند فروخت . زیرا متحدان عرب،اسرائیلی و غربی چین و روسیه مانع خرید این جنگنده توسط ایران خواهند شد. عامل سوم همین است، دخالت اعراب یا غرب در خرید تسلیحاتی ایران.

جنگنده سوخو ۳۵ و یا حتی سوخو ۳۰ آنقدر توانمند و خوب هستند که خرید و یا فروش آن با فشار بسیاری از قدرت های اقتصادی و سیاسی روبرو خواهیم شد.

همین هم شد از سال ۲۰۱۵ نه سوخو ۳۰ خریدیم نه سوخو ۳۵ نه رافال و نه میراژ ۲۰۰۰.

در این سالها تصمیم گیرندگان ایرانی به این مساله توجه نکردند که اگر روسیه ، فرانسه، و چین اگر هم خودشان بخواهند باید عامل سوم، متحدانشان که دشمنان ایران هم هستند را باید مورد توجه قرار دهند.

ما میتوانستیم روی جنگنده ای سبک تر و ساده تر دست بگذاریم تا حساسیت خرید نظامی ایران کمتر شود.

مثلا میگ ۳۵ یا جی ۱۰ سی. وقتی ایران یاک ۱۳۰ خرید نه دولتی نگران شد و نه کسی به روسیه اعتراض کرد. یاک ۱۳۰ پرنده ای سبک و کم توان از نظر نظامی خطری برای کسی نداشت.

برد رادار میگ ۳۵ حدود ۲۰۰ کیلومتر است و از ۴۰۰ کیلومتر سوخو ۳۵ کمتر است . این بنظر برای خرید گزینه بدی است اما خرید میگ ۳۵ برای ایران چند سود داشت. اول اینکه میگ ۳۵ از نظر الکترونیک نسبت به پرنده های موجود برتری دارد. هم از نظر جنگ الکترونیک و هم از نظر فناوری رادهری. میگ ۳۵ رادار ارایه فازی فعال دارد که ایجاد اختلال روی آن سختر از رادار منسوخ اف ۱۴ های ایران است. از نظر ایجاد اختلال در جنگنده های حریف هم توان مند تر است توانی که نه اف ۴ هایمان داشتند و نه اف ۱۴ ها.

مساله این نیست که میگ ۳۵ برتر از سوخو ۳۵ بود! که نیست. مساله این است که همین پرنده ضعیف تر خریدنی تر و ساده تر بود و اگر داشتیم وزنه جنگ بسوی ایران میچرخید. شرایط برای ما بهتر بود و تصنیم را برای ارتش اسرائیل سخت میکرد.

جنگنده های موجود عملا توان رویارویی با اسرائیل را نداشت اما میگ ۳۵ حداقل کمترین اثر را در جنگ داشت و منجر به ورود این پرنده در محاصبات ارتش اسرائیل را داشت در حالی که پرنده های ایرانی اصلا در محاصبات اسرائیل جایی نداشت.

ما جی ۱۰ سی را نخریدی زیرا فکر میکردیم j10c جنگنده بسیار ساده ای است که خودمان میتوانیم بسازیمش. میگ ۳۵ را هم نخریدیم زیرا فکر میکردیم همان mig29 است که غر و فر دارد.

اما میگ ۳۵ از نظر رادار، الکترونیک و حمل جنگ افزار برتری های بسیار بهتری دارد.

خرید سوخو ۳۵ ایران به جنگنده توانمند تری میرساند اما از نظر سیاسی خریدش سخت بود چنانکه هنوز هم نخریده است. اما میگ ۳۵ ضمن اینکه قدرت هوائی ایران را افزایش میداد از نظر شرایط سیاسی راهت تر و شدنی تر هم بود.

میگ ۳۵ شدنی ترین و خریدنی ترین جنگنده از نظر سیاسی بود و به اندازه خود توان نیروی هوایی را ارتقا میدهد.

مساله این نیست که میگ ۳۵ بهتر است یا سوتو ۳۵. بدیهی است که سوخو ۳۵ برتر از میگ ۳۵ است اما سوال اصلی و معقول این است که میگ ۳۵ برتر است یا اف۱۴ های ایران؟ بدیهی است میگ ۳۵. آیا اف ۴ برتر است یا میگ ۳۵؟ بدیهی لست میگ ۳۵

پس از نظر مالی و سیاسی ایران توانایی خرید میگ ۳۵ آنهم در تعداد ۱۰۰ تا ۱۵۰ فروند را داشت که حداقل مانع خریدی نداشت و عامل سوم را تحریک نمیکرد از سوی دیگر شرایط سیاسی محیا بود.

ضمن اینکه باتوجه به زیان ده بودن کارخانه و کمپانی میگ ، اگر ایران خواستار خرید میگ ۳۵ بود بنا بر این مدیران کمپامی میگ برای اینکه شرکتشان سود ده شود به سیاست مداران روسیه فشار می آوردند و ایران برای خرید این پرنده متحدان روسی در صنایع دفاعی روسیه پیدا میکرد.

روسیه و ایران برای آرام کردن مخالفان میتوانستند از خرید سوخو ۵۷ فلون آغاز کنند و سپس با معامله میگ ۳۵ کار را تمام کنند و به این گونه همه خرسند میشدند.