فره ایزدی

فر (خره/خوره/خورنه)به معنای سعادت شکوه و درخشش است .فر موهبتی ایزدی است که  در وجود ایرانیان قرار داده شده است تا با انجام وظایف از سوی ایرانیان به شکل پیروزی موفقیت,ثروت , شهرت و نظایر ان بر زندگی اثر میگذارد. فر جنگاوران را در جنگ پیروز میکند فرمان روایان را مقتدر تر مردمان را ثروت مند اما اگر به وظایف خود عمل کنند مثلا پهلوانان جوانمردی بخرج دهند و به مردمان ستم نکنند و پاسدار انها باشند و نه دشمن انها یا فرمانروایان دادگر باشند و ستمگر نباشند .

فر در جامع ایران اوناعی داشته طبق بدهش چهار نوع فر وجود دارد . 1- فر روشن اورمزدی 2-فرکیانی 3-فر آزادگان یا ایرانیان فره ناگرفتنی فر اورمزدی فره ای است که مردمان به ان افریده شده اند .فره ازادگان مخصوص ایرانیان استو انان را در برابر دشمنان یاری میرساند. فر ناگرفتنی به اسرونان یا روحانیان اختصاص دارد زیرا همواره دانایی انها است.فر کیانی ویژه پادشاهان است و با هوشنگ , جم و کاوس و دیگر پادشاهان افریده شده است.

فره به حاله ای نورانی است که به دور سر قرار دارد هرچند دیده نمیشود اما عقاب و شاهین و قوچ از تجلیات فره کیانی شمرده میشوند در داستان فرار اردشیر بابکان از برابر اردوان میخوانیم که قرچی به دنبال اردشیر فرار میکرده است که نشان گر پادشاهی او بوده است یا پرچم پادشاهان هخاامنشی عقاب بوده است و جانشینان هخامنشیان هم از نماد عقاب  را بکار میبردند. 

وقتی جمشید دچار گناه شد فره او در سه نوبت به شکل مرغ وارغن (شاهین) از او جدا شد فره موبدی به مهر و فره کیانی او به فریدون شاه رسید و فره پهلوانی جمشید به گرشاسب دلار رسید. گویند فرمانوایان تازمانی که فر دارند پیروز میشوند و اگر فره خود را از دست بدهند شکست میخورند.

پاسخی بگذارید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *